In januari 2012 vond er een Gebeurtenis met hoofdletter G plaats in poëzieland: er verschijnen nieuwe gedichten van Lucebert.

 

Lucebert maakte in de periode rond 1950 voor vrienden een aantal unieke boekjes met gedichten, tekeningen en collages. Zeven boekjes zijn ondergebracht in de collectie van het Stedelijk Museum en in privé-collecties, verschijnen in september van dit jaar in een schitterende fascimile-editie. Wat de boekjes extra bijzonder maakt is dat ze zevenentwintig nooit eerder gepubliceerde gedichten bevatten.

Bijzondere poëzie in de Slavische Cahiers van Uitgeverij Pegasus: Zestig gedichten van de Russisch-Joodse dichteres Larisa Miller (1940). Haar meestal korte, in een strakke vorm gegoten gedichten, munten uit door de kernachtige, maar altijd poëtische manier waarop het leven en de omringende werkelijkheid worden beschreven.

Onlangs is, een klein halfjaar na Gerichte gedichten (dat ook al vrij snel na Niets heb ik van mijzelf het licht zag), verschijnt er alweer een nieuw boek van Willem Jan Otten: De vlek, een vertelling. Een roman in verzen, dus zowel de opvolger van zijn laatste dichtbundel, als van de met de Libris Literatuurprijs bekroonde roman Specht en zoon. Willem Jan Otten doet erin waar hij al jaren van droomt: een roman schrijven met de pen die hem als dichter drijft.

 

‘De wereld van Frank Koenegracht is niet vrolijk, maar er valt gelukkig wel veel te lachen,’ is het treffende motto van de dichter zelf. Zijn gedichten zijn vaak geestig en de werkelijkheid loopt er ‘op een prettige manier uit de hand’. Maar ook is hij diepzinnig en teder:

Misschien gaat het sneeuwen
maar ik denk van niet
aangezien het dooit.
Als het vroeger sneeuwde begon soms iemand
ineens te zingen: het sneeuwt, ’t zijn ijle vlinders
die dansen door de lucht.

Het blijft modderen met Europa. De instellingen in Brussel slagen er maar niet in om de mensen te inspireren, te charmeren of te raken. Europa sukkelt van crisis naar crisis en zweeft ver boven de hoofden van de burgers. Steeds sterker dringt zich de vraag op wat Europa is en wat het zou kunnen zijn. David Van Reybrouck en Peter Vermeersch zochten naar een antwoord; ze vroegen tweeënvijftig dichters uit alle Europese landen om over het lot dat ons Europeanen samenbindt te dichten. Van alle aangeleverde poëzie maakten ze één lang gedicht: een poëtische grondwet die níet is gemaakt in opdracht van de Europese Commissie en geen poging is tot het ultieme compromis.

Voor een project in samenwerking met de componist Boudewijn Tarenskeen, bewerkte Judith Herzberg de bijbelse Klaagliederen, net zoals ze eerder met het Hooglied in haar 27 Liefdesliedjes deed. Herzberg werd geïnspireerd door de vergelijking in de eerste zin van het bijbelboek (Hoe zit die stad zo eenzaam, die vol volk was, zij is als een weduwe geworden, zij –) die volgenshaar veelzeggend is, omdat het niet alleen een vernielde stad beschrijft, maar vooral ook de eenzaamheid en reddeloze toestand van een onttroonde weduwe.

Het minste wat je van de gedichten van Tonnus Oosterhoff kunt zeggen is dat ze eigenzinnig zijn – hij is met geen dichter in het Nederlands taalgebied te vergelijken. Ze zijn even raadselachtig als intrigerend. Er heerst onrust in de wereld van Oosterhoff: verontrusting, angst, verstoring, ontregeling – het hele spectrum van gevoelens aan gene zijde van de positiviteit wroet en woelt. In Leegte lacht is het niet anders, maar alles nog heviger dan in eerdere bundels.

In Als ik als eerste aankom schrijft Nachoem M. Wijnberg over bewegen, vertrekken, ergens anders gaan staan, naar boven en naar beneden lopen, van buiten naar binnen en weer terug. Een aantal lijnen uit vroeger werk is te herkennen: de landschappen en de seks uit Landschapsseks, de liedjes uit Liedjes, de vrijgevigheid jegens jezelf uit Divan van Ghalib. Wijnberg onderzoekt hoe het uit en thuis is in gedichten die een omweg waard zijn - en die een omweg onnodig maken.

Accretion, articulation, exploration, transformation, naming, sentiment, private and public property – these are just a few of Juliana Spahr's interests. In this, her third collection of poetry, we find her performing her characteristic magic, turning these theoretical concerns into a poetic odyssey.

Hans Groenewegen is misschien wel Nederlands beste essayist over poëzie, maar vooral ook een uitstekend dichter. Zijn poëzie is even veelzijdig als teder, en Groenewegen heeft een gevoel voor mystiek dat zo concreet is dat je het aan kunt raken. In november verschijnt zijn nieuwe bundel Van alle angst ontdaan. Hoe dubbelzinnig die titel ook is, juist die dubbelzinnigheid drukt kraakhelder uit waar de bundel over gaat: de dood. Onder dit artikel kunt u een gedicht uit de bundel lezen.