This one-of-a-kind mixture of essays, interviews, and lesson plans gathers the best thinking about how we can impart the value and joy of poetry to kids.

The essays in the first section—from Matthea Harvey, Ron Padgett, William Stafford, Eileen Myles, Kenneth Koch, Theodore Roethke, and many others—illuminate the importance of poetry to a well-rounded education, in and out of traditional classroom settings. The next section is a roundtable conversation among a handful of creative men and women who’ve helped set up or run poetry education centers around the United States. In the book’s final segment, award-winning poets offer an array of brilliant lesson plans for people teaching poetry to kids of all ages.

Op donderdag 25 april geeft Jannah Loontjens in het kader van de Maand van de Filosofie een lezing bij ons in de winkel over dit boek. Zie hier.

Steeds meer mensen koesteren de wens te publiceren; gedichten, blogs, romans of memoires. Onze communicatie verloopt steeds vaker via geschreven taal, we mailen, chatten, twitteren en schrijven statusupdates, waardoor het verschil tussen schrijver en lezer vervaagt. Wat heeft dat voor invloed op de rol van literatuur in ons leven en onze samenleving? Waar komt de groeiende drang tot schrijven toch vandaan? Hoe gaan we ermee om? En wat beschouwen wij als goede literatuur vandaag de dag?

Martin Buber [1878-1965] geldt als een der belangrijkste denkers en godsdienstfilosofen van de moderne tijd. Naast zijn befaamde Ik en Jij, een intense verkenning van de verhouding tussen mens en eeuwigheid, is ook zijn Extatische getuigenissen altijd beschouwd als een van de sleutelwerken in zijn oeuvre.
Deze bloemlezing uit de mystieke wereldliteratuur, met authentieke getuigenissen uit alle tijden over visioenen en openbaringen, trok bij verschijnen onmiddellijk veel belangstelling. Zo droeg de Oostenrijkse schrijver Robert Musil een speciaal notitieboekje bij zich om fragmenten uit het boek in op te tekenen, en in zijn grote roman Der Mann ohne Eigenschaften zijn bijna driehonderd citaten uit Extatische getuigenissen te vinden.

De jonge dichter Adam Gordon heeft een prestigieuze beurs gekregen om in Madrid onderzoek te doen, maar hij vult zijn dagen liever met blowen en zwerven door het Prado. Adam verlangt naar een diepgaande, kunstzinnige ervaring en is voortdurend op zoek naar de ver banden tussen kunst en taal, waarheid en werkelijkheid. Als er een aanslag wordt gepleegd op het treinstation Atocha moet Adam echter kiezen of hij deel wordt van deze historische gebeurtenissen, of dat hij vanaf de zijlijn blijft toekijken.

Acht mensen komen op een zondag in een schoolgebouw samen voor de opnamen van een wetenschapsprogramma. Maar die worden nooit gemaakt. Want plotseling klinkt er een knal. Op bevel van de autoriteiten gaan ramen, deuren en gordijnen dicht. En ze blijven dicht. Eerst dagen, dan weken.

Door de ogen van tv-redactrice Merel zien we hoe de groep probeert zich staande te houden in een nieuwe wereld. Een wereld van duisternis en isolatie. Van slapen op een gymmat en tien korrels rijst per dag. Naarmate de voedselvoor raden verder slinken, lopen de spanningen tussen de schoolbewoners steeds hoger op. Als alles wat er was er niet meer is, wat is dan nog de waarde van liefde, loyaliteit en vriendschap?

Met Maya Maya besloot Ivo Michiels een groots en bijzonder oeuvre. Hoofdpersoon van deze roman, die bestaat uit verhalen, fragmenten en fantasieën, is een oude schrijver die zijn laatste uren in het ziekenhuis doorbrengt, een setting die herinnert aan The Singing Detective. Aan zijn bed verschijnt het mooie gezicht van een verpleegster, die hem doet denken aan de vrouwen uit zijn eigen leven. In zijn hoofd gaat van alles om en hij denkt het script dat hij nog had willen schrijven volledig uit. 

‘De levensdrift zit in elke regel. Door Michiels te lezen, ben ik begonnen met schrijven.’ – Peter Verhelst

Lemmy Planck is weer thuis. Twee jaar heeft hij over de wereld rondgereisd. In zijn bagage: een manuscript van 400 pagina’s, een schorpioen en de herinnering aan een korte vriendschap met een Chileense kraandrijver.

Thuis treft Lemmy een dikke envelop aan. Het is het dagboek van de Chileen, die het vlak voor zijn dood heeft opgestuurd. Lemmy probeert vergeefs een uitgever voor zijn eigen manuscript te vinden, maar er is des te meer interesse voor het dagboek. Niet alleen een uitgever, ook de dochter van de Chileen en de privébeveiligingsfirma waarvoor haar vader heeft gewerkt, tonen ongekende belangstelling. Wanneer dat bedrijf het dagboek met geweld probeert te bemachtigen, besluit Lemmy het zelf te lezen. Dat had hij beter niet kunnen doen. Nu loopt zijn leven gevaar, want de laatste activiteiten van de Chileen als persoonlijke bewaker van de paus kunnen het daglicht niet verdragen.

Andrés Miranda is een ervaren arts, die er geen moeite mee heeft patiënten mede te delen dat ze uitbehandeld zijn. Die eerlijkheid is voor hem een essentieel onderdeel van zijn beroepsopvatting. Maar deze zekerheid laat hem in de steek wanneer hij ontdekt dat zijn vader nog maar kort te leven heeft. Hij is niet in staat hem het slechte nieuws te vertellen. Daarom besluit hij met zijn vader op vakantie te gaan, in de hoop dat het hem in de ontspannen sfeer van het vakantieoord wel zal lukken. 'Wat wil je? Wat kan ik voor je doen?' Miranda senior denkt even na. 'Praat tegen me,' vraagt hij, moeizaam, alsof hij de woorden naar zijn lippen sleurt. 'Praat nu tegen me over ons.' De stilte is een knuppel. Andrés voelt dat zijn tong een steen is. Maar opeens begrijpt hij dat dit het enige is wat ze hebben, het enige wat ze delen en wat hun beiden nog rest: de laatste woorden. Die zwakke, moeizame stem betekent het einde van het lichaam, het enige stukje leven dat ze nog hebben, het geluid. Hoe zijn ze? Waarnaar smaken de laatste woorden?

Willem Maria Treurwegen is klokslag 1900 geboren. Hij is de eerste burger van de nieuwe eeuw. Als niet van de hele wereld, dan toch zeker van de Vlaamse streek waar zijn vader loonwerker is. ‘Kijk eens va,’ zegt zijn moe. ‘Dat is een slimme donder, dat zie je zo.’ ‘Het zal wel,’ antwoordt va, ‘met onze naam loop je altijd een paar stappen achter op het levenspad.’

Willem gaat maar een paar jaar naar school en helpt daarna va op het land. Als Antwerpen in 1914 door de Duitsers onder de voet dreigt te worden gelopen, slaan honderdduizenden op de vlucht naar het neutrale noorden. De Duitse bezetter neemt verregaande maatregelen die ook voor de grensstreek waar het gezin Treurwegen woont grote gevolgen hebben. Wanneer Willem bij de abdij een geheimzinnig pakket krijgt aangereikt, begint zijn wonderlijke tocht. 'Oorlog is slecht, maar het brengt een plattelandsjongen op plaatsen waar ik anders nooit zou zijn gekomen. En in contact met mensen die me anders niet zien staan.'

Shani Bioanjiu, een Israelische schrijfster van Iraaks/Roemense komaf, debuteert met dit even ongemakkelijke als ontwapenende Het eeuwige volk kent geen angst. In Israël worden drie vriendinnen volwassen in een wereld vol kogels, angst en moed. Yael is scherpschutter en probeert uit alle macht niet verliefd te worden op de soldaten die ze moet trainen. Avishag loopt wacht; de eindeloze dagen worden soms onderbroken door vluchtelingen die zich onder het prikkeldraad door proberen te wurmen. Lea controleert niet alleen paspoorten maar moet ook haar medesoldaten in de gaten houden. Daarnaast zijn ze in alles meisjes: ze vervelen zich, ze roddelen, ze maken zich druk om hun uiterlijk, ze denken aan jongens en seks. Ze proberen ‘gewoon’ te zijn en vooral niet na te denken over de verhongerende vluchtelingen, of de steeds groter wordende dreiging van buitenaf. Yael, Avishag en Lea worden constant gedrild voor een oorlog die misschien nooit komt. Ze bevinden zich in het oog van de storm en ontdekken dat dromen van een andere, misschien betere, wereld gevaarlijker is dan ze dachten.