Na Herman de Coninck is Jotie T'Hooft (1956-1977) de meest gelezen dichter uit Vlaanderen. Hij heeft veel geschreven, maar is jong gestorven. Zijn eerste dichtbundel verscheen in 1975, zijn laatste in 1977. Slechts drie jaar lang heeft T'Hooft zelf meegemaakt hoe zijn carrière een hoge vlucht nam. Postuum hebben zijn naam en zijn oeuvre - zoals dat gaat bij dichters die zelfmoord plegen - mythische proporties aangenomen. Juist daarom is het goed dat we een kans krijgen het werk van T'Hooft weer onbevangen te lezen. Dat kan dankzij het zeer uitgebreide Verzameld werk dat vorig jaar verscheen en onlangs is herdrukt. Wie het leest, ontdekt een heel andere dichter en schrijver, waarin vooral het leven straalt.
In het vuistdikke boek wordt zo helder mogelijk getoond wat Jotie T'Hooft tijdens zijn leven heeft geschreven. De lezer ontdekt een bonte verzameling van afgewerkte gedichten, brokstukken, brieven, recensies en beschouwingen. Vele teksten in het boek zijn niet eerder gepubliceerd. Het materiaal is chronologisch geordend. Op die manier wordt het caleidoscopische karakter van T'Hoofts werk duidelijk.
Het Verzameld werk werd bezorgd door Mary Lesy (1976). Van haar verschijnt tevens 'Ik heb geen woorden meer': Jotie T'Hooft - een leven in beelden, een soort fotografische biografie van T'Hooft. Net zoals in zijn teksten laat Jotie T'Hooft zich in foto's op verschillende manieren kenne. Hij is speels, ijdel, frivool, ernstig, verveeld, high, jong en oud. Mary Lesy schreef een uitgebreid commentaar bij de foto's.