Steeds meer grote Internetbedrijven kiezen ervoor om de inhoud toe te spitsen op de wensen van de gebruikers van hun site. Door onze individuele clicks en toetsenbordaanslagen te analyseren, weten zij veel meer over ons dan wij een fysiek bedrijf of de overheid zouden laten weten. Bedrijven als Facebook en Google structureren met deze personalisatie de kennis die wij binnenkrijgen en de handelingen die wij kunnen verrichten, vaak zonder dat wij het doorhebben. Wij komen langzaam maar zeker in een afzonderlijke bel terecht, waarin wij geen informatie krijgen waar we het oneens mee zijn of waar we negatieve gevoelens van krijgen. Hierdoor worden ons consumentengedrag, ons politiek gedrag en onze relaties voor een deel gevormd.
Na het lezen van het eerste hoofdstuk bekroop mij het gevoel dat deze angstaanjagende ontwikkeling niet meer te keren zou zijn. In mijn hoofd had ik mijn internetaansluiting opgezegd en leefde ik een leven zonder facebook en google. Gelukkig doet Pariser aan het einde van het boek een aantal voorstellen waarop je als gebruiker om kan gaan met de Filter Bubble en adviseert hij ook bedrijven om het er niet bij te laten zitten.
Hieronder een korte video waarin Pariser uitlegt wat de Filter Bubble is en waarom het zo gevaarlijk is.
