|
|
 |
||||
|
|
|||||
|
en
KINDERBOEKEN |
Het verdriet van Belgie, Voer voor psychologen, Nooit meer slapen, Herfsttij der middeleeuwen, Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan - het is een greep uit de verzameling Nederlandse boektitels die een vaste uitdrukking zijn geworden in onze taal. Soms in hun volledige vorm (zoals Het land achter Gods rug en De stille kracht), maar vaker nog omdat er op gevarieerd kan worden. Zo kan -met een knipoog naar Mulisch' meesterwerk- zo ongeveer elke beroepsgroep ingevuld worden achter Voer voor..., terwijl de goede verstaander in Herfsttij der punkbeweging een toespeling op Huizinga's meesterwerk herkent. In Van oude mensen..., een allusie op Couperus' mooiste roman, beschrijft Ton den Boon de honderd bekendste titels die in het Nederlands tot uitdrukking zijn geworden.
|
Het verdriet van Belgie |
|||
|
Ik blijf thuis! is een
aangrijpend verhaal over de ervaringen van Marijke Braam en van de
strijd van haar dochter om haar moeder thuis te houden; de beschrijving
ook van hun beider gevecht met hogere instanties en het ‘instellingsdenken’.
Het is niet het verhaal van één moeder, maar dat van vele vaders en
moeders. De
|
|
||||
|
Is oud worden iets ellendigs, een periode van gestage neergang, die alleen ongemakken met zich meebrengt? Wat is een zinvolle tijdsbesteding als je op hoge leeftijd komt? Het zijn universele vragen, waarover schrijvers zich al in de oudheid hebben uitgesproken. De bekendste van hen is Marcus Tullius Cicero (106-43 v.Chr.). In een van zijn beroemde filosofische dialogen laat hij zien dat ouderdom veel goede kanten heeft. Er hoeft van alles niet meer, er is tijd voor rust en mooie dingen, het is de leeftijd voor wijsheid. Dit positieve beeld van ouderdom wordt in de mond gelegd van de roemruchte politicus Cato de Oudere. Maar het zegt vooral iets over Cicero zelf. Hij schreef het boek op het eind van zijn leven, toen hij zich oud en ellendig voelde en hij politiek gezien buitenspel stond. De kunst van het oud worden is bedoeld als troost. Vooral voor Cicero zelf, maar ook voor zijn vele lezers. |
|
||||
|
Daar is Elizabeth Costello weer, in een losjes verteld verhaal over een familiereünie in Nice. Ze heeft haar zoon John en haar dochter Helen drie jaar niet gezien. Het is geen toeval dat haar zoon vanuit de Verenigde Staten net een paar dagen in Zuid Frankrijk is op weg naar een of andere belangrijke conferentie. De eerste avond aan de Cote d’Azûr is vrolijk en plezierig. De volgende dag tijdens een autorit met haar dochter wordt Elizabeth geconfronteerd met de plannen van haar plichtsgetrouwe kinderen. Zou ze in een appartement in Nice willen wonen, vlakbij de galerie van Helen? Of, vraagt haar zoon een dag voor hij weer weg moet, zou ze mee willen naar Amerika en bij hem en zijn vrouw en kinderen in willen trekken, en haar rol als grootmoeder op zich willen nemen? Willen de kinderen werkelijk hun moeder zo dicht bij hen hebben? Of voelen ze zich voornamelijk verplicht hun genereuze voorstellen te doen, maar komen deze niet recht uit hun hart. J.M. Coetzee speelt op superieure wijze met dit klassieke conflict in deze prachtige novelle. |
|
||||
|
Wijsheid komt met de jaren. Maar vergeetachtigheid gaat haar voor. En daarom zetten we alles in om ons geheugen scherp te houden, van braintraining tot vitaminepreparaat. Maar is het zinvol, al die hersengymnastiek? Douwe Draaisma neemt het op voor het oude geheugen. Met oog voor detail ontzenuwt hij de gemeenplaatsen over het brein en vertelt op liefdevolle wijze het ware verhaal over de dingen die voorbij gaan. Over de ongrijpbaarheid van de herinnering, de markt van het grote vergeten en over de heimwee naar de wereld die alleen nog in de herinnering bestaat. Maar ook over de onverwachte genoegens van een ouder wordend geheugen, zoals het zogenaamde reminiscentie-effect, dat maakt dat herinneringen aan de jeugd vaak met nieuwe kracht terugkeren. De Heimweefabriek maakt duidelijk dat de tijd niet alleen iets doet met het geheugen, het geheugen doet ook iets met de tijd. |
|
||||
|
De bekende
benedictijnermonnik Anselm Grün staat in zijn nieuwe boek stil bij de
uitdagingen van het ouder worden - aanvaarden, loslaten en zich
verzoenen - en welke kansen deze kunnen bieden. De kerngedachte is dat
al wie leert om zijn grenzen te aanvaarden, ook nieuwe deugden zal
ontdekken zoals dankbaarheid, zachtmoedigheid of aanvaarding. |
Anselm Grün OSB (1945) is abt van het benedictijnenklooster van Münsterschwarzach en geestelijk leider van het retraitehuis voor priesters en monniken. Door cursussen en vormingswerk weet hij een groot publiek te inspireren. Zijn publicaties op het gebied van geloof en hedendaagse spiritualiteit zijn internationale bestsellers. |
||||
|
De Nederlandse
samenleving verandert de komende decennia ingrijpend. Er komen steeds
meer ouderen en er zullen minder jongeren zijn die voor hen zorgen, ook
in financieel opzicht. Vooral de mogelijke onbetaalbaarheid van deze
vergrijzing roept angstbeelden op van een toekomstige oorlog tussen de
generaties. |
|
||||
|
In de tijd van Louis Couperus sloften oude mensen voorbij, het verleden op hun schouders meetorsend. Vandaag de dag hebben pensionado’s nog een heel leven voor zich. In dit essay schetst de emeritus hoogleraar in de klinische geriatrie, Dick Sipsma, een vrolijk beeld van de ouderdom. Aan de nabije horizon verschijnt de novogeront, de nieuwe oudere! Nu het aantal ouderen in de bevolking sterk toeneemt, hebben we een positieve visie nodig op de geestelijke, lichamelijke en maatschappelijke mogelijkheden van de mens op latere leeftijd. De huidige demografische situatie is een historisch en evolutionair novum en vraagt een andere inrichting van de samenleving en een herziening van denken over ouderdom. Er is een belangrijke rol weggelegd voor de oudere mens, die niet langer gezien wordt als een duur onderdeel van onze maatschappij, maar als een steunpilaar, overigens zonder dat er een gerontocratie ontstaat. In de prikkelende visie van Sipsma is de vergrijzing geen doem maar een zegen. |
|
||||
|
Hoe verbeter je je geheugen in 30 seconden? Wat is het nut van onrust in je hoofd? En waarom wordt je beter in het oplossen van bepaalde problemen als je ouder wordt? In Lang leven de hersenen plaatst Margriet Sitskoorn, auteur van de bestseller Het maakbare brein, recente wetenschappelijke inzichten op het gebied van hersenen, ouder worden en gedrag in het alledaagse bestaan en krijgt u antwoord op bovenstaande en nog veel meer vragen. Het boek is geschreven in de vorm van columns en een mix van wetenschap en dicht bij huis realiteit. Op een toegankelijke manier worden er allerlei fenomenen verklaard, zoals hoe “oudere” hersenen zich aanpassen aan nieuwe technologie, de herinneringen aan uw jeugd zomaar herschreven kunnen worden en waarom onze hersenen misleid worden door het gebruik van nieuwerwetse zaken als pinpas, creditcard en euro. Het lezen van dit boek verschaft u toepasbare kennis over de werking van uw brein, geeft u tips over hoe u uw hersenen op een positieve manier kunt prikkelen en vertelt u waarom wijsheid met de jaren komt. |
Margriet Sitskoorn
is neurospychologe en hersenwetenschapper en verbonden als associate
professor bij het
Universitair
Medisch Centrum Utrecht. Ze verricht onder meer onderzoek naar de
relatie tussen gedrag en de plasticiteit van het menselijk brein. Ook is
ze directeur van het
NeuroCognitief Centrum Nederland en lid van de
Gezondheidsraad.
Daarnaast schrijft ze voor internationale vaktijdschriften en
populair-wetenschappelijke bladen. |
||||
|
Margot Vanderstraeten bezocht vijftien schrijvers uit de oudste generatie Nederlandstalige auteurs en voerde met hen gesprekken over het onderwerp dat hun leven heeft gedefinieerd: de pen. Wat heeft het schrijven betekend, wat betekent het vandaag nog, en wat waren de onderwerpen die hun pen en ook hun leven gestuurd hebben? Fotograaf Stephan Vanfleteren maakte bij de interviews een karakteristiek portret van elke schrijver. Bij elkaar levert dit een uniek monument op voor de auteurs die de afgelopen vijftig jaar literatuurgeschiedenis hebben geschreven. |
|
||||
|
Het boek Een nieuw begin is gebaseerd op een indiaanse legende. Tijdens een koude, barre winter besluit een hongerlijdende nomadenstam om twee oude vrouwen het bos in te sturen. Hun leven loopt ten einde en op deze manier sparen ze voedsel uit. De vrouwen verlaten hun stam en lijken een zekere dood tegemoet te gaan. Toch weten ze de winter dankzij hun moed en doorzettingsvermogen te overleven. Een nieuw begin is een inspirerend verhaal over levenskracht en de wil om te overleven. |
|
||||
|
|
|
||||
 |
|||||
|
|
Beethovenstraat 32
|
||||
