|
|
 |
||||
|
|
|||||
|
|
Hugo
Borst is stellig in zijn oordeel: de postmoderne vrouw is
levensgevaarlijk. Of ze zoekt macht, status of geld, of ze is seksueel
ontketend. Sloopkippen zijn het, verzucht een opgejaagde Borst in Over
lust en liefde. |
Picasso: Erotic compositions of the 1950's and 1960's Op zondagavond geeft Hugo Borst (Rotterdam, 1962) zijn ongezouten mening in het tv-programma Studio Voetbal. Als columnist is hij verbonden aan Esquire en Algemeen Dagblad. Voorts is hij redacteur van Hard gras. In 2005 verscheen van zijn hand de bestseller Over vaders & zonen.
|
|||
|
|
|||||
|
|
De hoofdpersoon in deze roman is Lot Sanders, journalist van beroep, moeder van een dochter, Joy, en weduwe van Donald. Echtgenoot Donald heeft Lot niet alleen bedrogen met andere vrouwen, zoals Lot ondekt, maar had ook fantasieën over zijn dochtertje Joy. In de zijlijnen van het boek verneemt de lezer met welke actualiteiten Lot zich als journaliste allemaal bezig houdt en wat haar opinie hierover is.
Désanne van Brederode studeerde
filosofie. In 1994 debuteerde zij
met de veelbesproken roman Ave
verum corpus/Gegroet waarlijk
lichaam. Vervolgens verschenen
de romans Mensen met een hobby
(2001) en Het opstaan (2004).
Zij schrijft artikelen en houdt
lezingen over levensbeschouwelijke
onderwerpen. Zij is columniste in
het politieke televisieprogramma
Buitenhof. In het pamflet Modern
dédain, dat in maart 2006
verscheen, laat ze zien dat de
minachting voor de verdieping van de
geest zulke groteske vormen aanneemt
dat zelfs culturele media en
educatieve instellingen zich
aanpassen aan de vooroordelen van de
massa. |
|
|||
|
|
|||||
|
Spel
is ernst, voor Norbert. In deze opmerkelijke roman waarin we hem zien
opgroeien van jongetje van ongeveer negen tot een bijna volwassene van
twintig, staat in ieder hoofdstuk een spel centraal. Achtervolgingen met
vriendjes in het bos; stokjes opdrijven in de beek; schaken leren van
een leraar die meer onderwijst dan schaken alleen; rotzooi trappen op de
bouw en daardoor in reëel gevaar belanden; scrabbelen en je overtroefd
weten – via het spel ontstaat gaandeweg de biografie van Norbert. Een
jongen die met overgave de schoonheid van een jeugd ervaart alsof hij al
weet dat het leven dan feller, waarachtiger is dan het later ooit zal
zijn. |
Stephan Enter debuteerde in 1999 met de verhalenbundel Winterhanden die lovend werd ontvangen en genomineerd werd voor de Libris Literatuurprijs 2000. In april 2004 verscheen zijn eerste roman, Lichtjaren, die eveneens een Librisnominatie in de wacht sleepte. Beide boeken werden ook genomineerd voor de Gerard Walschapprijs. |
||||
|
|
|||||
|
De dertigjarige Teresa Pellikaan woont weer in het dorp waar ze is opgegroeid. Haar rijke echtgenoot is er lid geworden van de literaire kring die ooit is opgericht door Teresa’s vader. Op een voorjaarsdag hoort Teresa dat haar vroegere klasgenoot Ruth Ackermann een internationale bestseller heeft geschreven. Het lijkt haar een mooi idee als de literaire kring in het dorp dat beroemde boek gaat lezen, maar iedereen reageert opmerkelijk afwijzend. Dan wordt bekend dat Ruth Ackermann op uitnodiging van de boekhandelaar komt spreken in het dorp; zo wordt de literaire kring wel gedwongen het boek te lezen.
|
Connie Palmen domineert de cultuurpagina’s en haar uitgever Prometheus
plaatst paginagrote advertenties met haar portret in de dag- en
weekbladen. Maar bijna tegelijkertijd met het verschijnen van Lucifer
verscheen er bij Prometheus een andere roman. Ook van een vrouwelijke
auteur, geen filosofe als Palmen, maar ethicus en jurist. De literaire
kring is de tweede roman van Marjolijn Februari (1963). De roman dreigt
ten onrechte aan de aandacht van een breed publiek te ontsnappen door de
dominante aanwezigheid van die andere vrouwelijke auteur. |
||||
|
|
|||||
|
Een slaperig gehucht in het binnenland van Andalusië wordt opgeschrikt door het bezoek van een Deense filmmaker. De burgemeester van het eens befaamde maar in verval geraakte kuuroord ziet zijn kans schoon: deze man moet het dorp weer op de kaart zetten. Als de beelden van het zwavelbad, van witte huizen en bloeiende sinaasappelbomen over de hele wereld te zien zijn geweest, zullen de toeristen Calderón vanzelf weer weten te vinden. Take 7 is een verhaal over verlangen naar aandacht en bevestiging. En de verandering die een man met een camera teweeg kan brengen.
|
Andalusië is een van de 17 autonome regio's van Spanje. |
||||
|
|
|||||
|
Met Lucifer zoekt Connie Palmen
opnieuw de grenzen op van het
schemergebied tussen feit en fictie. |
|
||||
|
|
|||||
|
Leonard Goldstein is kernfysicus, maar hij heeft gekozen voor een
loopbaan in de booming digitale branche. Hij is immigrant en joods. Hij
haakt naar Zin en Logica, naar een pad in de chaos, dat te maken moet
hebben met schone gedachten en kunsten. In zijn hart is hij Einsteins
romantische wereldbeeld trouw en ziet hij wiskunde als de filosofie van
de waarheid. Het gaat niet goed met hem, tot hij haar tegenkomt in
Parijs, zijn Love, een muzische vrouw, Europese. Hij projecteert al zijn
dromen op haar. In
een rommelig huis in Amsterdam en een spic en span condo iets ten zuiden
van New York wordt echt en digitaal gehunkerd. Leonards lijstjes is de
neerslag van een trans-Atlantische liefde waarin hij wankelt op zijn
sterren en strepen en zij zich een Nederlandse vlag vol gaten voelt.
Intussen wentelt de aarde onaangedaan een nieuw millennium in. |
Barber van de Pol is vertaalster van Don Quichot en het werk van Jorge Luis Borge en Julio Cortázar. In haar Volkskrant-periode voltooide ze de essaybundel Cervantes & co, de roman Kriblijn en een boek over de actualiteit van Erasmus. |
||||
|
|
|||||
|
'Een mens verspilt tijd omdat hij denkt dat hij er meer dan genoeg van
heeft. We schoven alles voor ons uit. Natuurlijk deden we dat. Nooit
gedacht dat plotseling alles voorbij zou zijn.’ In de zon kijken is een roman over een meisje en de dood, een portret van een rouwende moeder, gezien door de ogen van een kind. Anne
Provoost over dit boek: |
|
||||
|
|
|||||
|
Manon groeit op in een christelijk-orthodox milieu en krijgt de tale
Kanaäns met de paplepel ingegoten. |
Annemiek Schrijver |
||||
|
|
|||||
|
Een
jongen beleeft het einde van zijn kindertijd in een armoedig en vergeten
stukje Amsterdam: het Bickerseiland van voor de stadssanering van de
jaren zeventig. Het is een besloten gemeenschap waarin de familie van de
jongen alomtegenwoordig is. Zijn voorouders hebben zich hier ooit
gevestigd. Vervolgens hebben de generaties elkaar steeds talrijker
opgevolgd. Als konijnen in een holenstelsel wisten zij op dezelfde
vierkante kilometer steeds meer woninkjes te vullen. In de winter zitten
zij tegen elkaar gepropt in blauwgerookte kamertjes en vergapen ze hun
dagen. In de zomer hangen de vrouwen uit het raam en staan de mannen met
de handen in de zakken op de hoek. |
|
||||
|
|
|||||
|
|
|
||||
|
|
|||||
|
Dat
Voskuil in staat is rake portretten te schetsen, is genoegzaam bekend.
Elke liefhebber van zijn werk heeft een haarscherp beeld van Paul Dehoes
uit Bij nader inzien, Meneer Beerta en talloze andere personages
uit Het Bureau of de ontroerende moeder uit De moeder van
Nicolien. |
|
||||
|
|
|||||
 |
|||||
|
|
Beethovenstraat 32 |
||||
